سلام من همیشه بر خدا باد                          که روح جسم مان بر او جدا باد

سلام من به یک صبح پر از عشق            که دامانش پراست کز مهر و خواهش

سلام من به روح پر ستاره                     همون جشن است و شادی،غم نداره

سلام من به یک آرامش ناب                         به تک مانده در این رویای مهتاب

سلام و درود به دوستان خوب وبلاگی.امید که در این روزای سرد زمستون کانون خانواده هاتون گرم گرم باشه...همین جا از همه شما عزیزان عذر خواهی می کنم که نتونستم به وبلاگتون بیام و تشکر می کنم که ما رو تنها نذاشتید و جویای حال ما بودید...

راستش امسال یه کمی بیشتر با سالهای گذشته فرق داشت.منظورم درس علیرضا هست.نمی دونم چرا علیرضا استرس خیلی زیادی برای امتحانات داشت؟به طوری که صبح روز امتحان وقتی می خواست به مدرسه بره حالت تهوع بهش دست می داد،حتی تو مدرسه هم حالش بد می شد...خیلی نگرانش بودم.همش بهش می گفتم :که مامانی خودتو انقدر اذیت نکن.چیزی نیست.کلاس اولی نیستی که ماشالله الان کلاس چهارم هستی.دیگه بزرگ شدی نباید که از امتحان بترسی؟میگه:می دونم مامان ولی دست خودم نیست.دوست دارم شاگرد اول باشم.شما رو خوشحال کنم.گفتم:آخه اینکه درست نیست.اول به نام خدا بگو.بعد یه صلوات بفرست و شروع کن به نوشتن.همه این استرس ها ازت دور میشه.بعدشم سلامتی تو مهمتر از نمره تو هست.نه من و نه بابا دوست نداریم که ناراحتیت رو ببینیم.برای اینکه دیگه اضطراب نداشته باشه،باباش یه بوسش می کنه و دستی به سرش می کشه و میگه:تو اگه نمره 12 حتی 10هم بگیری من ناراحت نمیشم بابا جون.سلامتی تو ارزشش بیشتر از نمره هست.الهی قربونت برم.

یه روز صبح که اومدم از خواب بیدارش کنم دیدم داره تو خواب میگه:شمال شرقی این طرفه،جنوب غربی این طرفه.داشت خواب جغرافی رو می دید در صورتی که روز قبلش امتحانش رو داده بود.همون موقع بغلش کردم و بوسیدمش.خیلی دلم سوخت.با معلمشون صحبت کردم.گفت:که این استرس بهش وارد شده و باید صبر کنیم و خونسرد باشیم.توی خونه درباره امتحان صحبت نکنید و یا وقتی که امتحانش رو میده ازش نپرسید که امتحان چطوری بود؟خوب دادی یا نه؟جا داره که همین جا از این معلمواقعا دلسوز و خوش برخورد و مهربون تشکر کنم و براشون آرزوی سلامتی و موفقیت داشته باشم.

بالاخره امتحانات با اون همه استرس و نگرانی خدا رو شکر تموم شد.حالا برنامه داشتیم برای روز کارنامه گرفتن.دوباره شب قبلش اومده هی داره گریه می کنه.ای خدا حالا دیگه چطور اینو ساکتش کنم؟هیچی دیگه،بعد کلی صحبت این گل پسر رو راضی کردم که بخواب.نگران هیچی نباش.صبح روز بعد که من رفتم بیرون طاقت نمیاره و به معلمش زنگ میزنه و میگه:سلام خانوم.میشه بگید معدل ما چند شده؟خانوم معلم هم میگه:سلام.من نمرات رو دادم به مدیر و خبری هم ندارم.بعدا می فهمی.وقتی ماجرا رو فهمیدم خندیدم و در پایان وقتی که کارنامه رو گرفتم با معدل 25/19قبول شده بود که کلی خوشحال شدیم و هم خودش و هم ما از نتیجه کارنامه راضی بودیم.بر بزرگواری خودتون ببخشید که پر حرفی کردم و سرتون رو به درد آوردم.

این یادگاری خدای زیبا آفرین زیبا دوست  تو این هوای سرد زمستونی تقدیم به شما گلها

این هم جایزه مشترک برای علیرضا و فرشاد

فرمان بازیهای کامپیوتری